Author Archives: Saron

Onze laatste echte dag in Ecuador om nog iets te ondernemen. We zijn dus langs Laguna Cuicocha (‘Guinea pig lake’) gaan lopen. Het betreft hier een kratermeer in een slapende vulkaan. De route leidt langs de rand van de vulkaan. Het betrof een schitterend loopje met veel groen, bloemetjes en genoeg insecten (ook al zit het boven 3000 m).

Halverwege zijn we een beetje fout gelopen, want het leek er verdomde veel op dat we langs een droogstaande rivier moesten lopen. Niets bleek minder waar, dus moesten we teruglopen. Al met al hebben we 5 uur gelopen. We voelden het flink in de benen en hebben een soepje gegeten en een koude cola gedronken en vervolgens een taxi laten bellen .

Vanuit Otavalo moesten we met onze tassen en kilo´s textiel terug naar Quito, waar we de laatste nacht geboekt hadden in Hostel Alcala. Dus onze laatste twee uur in een Ecuadoriaanse rammelbus gezeten, gelukkig.

Op valreep moest ik nog even wat ‘shoppen’. Ja je kan het mopje wel uit de stad halen, maar de stad niet uit het mopje. Zeker niet na een jungletour. Shoppen voor geijkte Ecuadoriaans textiel kan je het beste doen op de zaterdag markt van Otavalo.

De zaterdagmarkt is een ware happening voor (onder meer) de toerist. De hele binnenstad staat vol met marktkramen vol textiel en anderssoortige onzin. Binnen een half uur stonden Zor en ik als ware toeristen af te dingen bij diverse kramen. De techniek is heel moeilijk kijken en als de verkoper niet zwicht, dan doe je alsof je ergens anders gaat kijken.

Afijn, een paar uur later sleurden we een zak van ongeveer 5 kilo aan textiel erin naar het hostel. Wat kan een mens veel ongein kopen als alles mooie kleurtjes heeft en het ook nog eens betaalbaar is. Hebberigheid troef. Uit schuldgevoel hebben we overwogen om de oma-tjes die bedelend over de markt struinen wat toe te stoppen. Op tijd werden we gewaarschuwd dat het oma-tjes betreft die op zaterdag hun meest smerige kloffie aantrekken en een goede boterham overhouden aan het bedelen bij de toeristen. Dus zijn we goed uit eten gegaan van ons geld .

Tja en voordat je dan in Quito bent, moet je nog een laatste dag reizen …

Dus 4,5 uur met die k*tkano. De rivier stond op dit punt zo laag, dat we regelmatig schuin gingen, omdat we over boomstammen of over zandbanken voeren. De rivier ligt vol met zooi (alles natuurlijk, geen zorgen), regelmatig schuift een deel boom/oever de rivier in en blijft daar liggen. Bij hoog water, na veel regen, is dat geen probleem. Als de rivier laag staat, omdat het niet regent, dan komt alle zooi ineens in beeld. Dit brengt ook met zich mee dat de reis veel langzamer gaat.

Na de kano kregen we de volgende verrassing voor de kiezen. De bus bleek een enorme open rammelbak te zijn, waarin de stoelen met ijzerdraad aan elkaar geknoopt waren. Nog eens vier uur lang over de allerslechtste weg aller tijden, heen een weer geschud (‘hebben we alle bagage nog?’) en om nog maar te zwijgen over de kilo’s stof die we over ons heen hebben gekregen. Totaal kapot kwamen we aan in Coca.

Onze gids had onze tickets vorige week vooruit gezonden, zodat we alleen nog onze bagage zouden hoeven aanleveren en dan zouden we zo het vliegtuig in schuiven. Dat was mooi, want we kwamen ternauwernood op tijd voor het vliegtuig. Heel mooi, het personeel bij de bagage/incheckbalie vroeg zich af wat we kwamen doen, wij waren helemaal niet ingecheckt op voorhand. Viva Ecuador! Maar goed de non-organisatorische aard van dit land zorgt er dan wel weer voor dat je gewoon in kan stappen. Goor, stinkend en totaal uitgehongerd en uitgedroogd zaten we daar. De versnapering van droge crackers en warme cola ging erin als ketellapper. We realiseerden ons in het vliegtuig dat we heel veel geluk hadden gehad, het toestel vertrok namelijk 10 minuten te vroeg en gezien ze op ons niet hadden gerekend, hadden we voor hetzelfde geld in Coca moeten blijven.

En dan sta je een half uur later (10 uur als je de bus zou nemen!) ineens weer in Quito … heel raar. Afscheid genomen en taxi gepakt naar ons inmiddels zeer bekende Hostel Alcala. Er was plek voor ons en een hete douche, zalig.

Vandaag was de dag van de terugreis naar de lodge. Om half zes hebben we ontbeten, omdat de bijen zich pas om zes uur laten zien en we waren de bijen allemaal erg zat. Scheiss Biene!!

Ivo zag net voor vertrek kleine schilpadjes uit het zand kruipen. Bleek er al die tijd een nest eieren onder onze tenten te hebben gelegen. Ze kozen onze laatste ochtend om uit te komen. We hebben ze met genoegen een handje geholpen, wat ongelovelijk mooi! Natuurlijk gingen deze ‘schillies’ mee naar het dorp, waar ze opgekweekt en opgegeten worden, zoals Zoran dit poetisch zei. Onderweg kregen we de toegift van de natuur, want een tapir dacht even rustig te kunnen zwemmen. Dus we hadden alsnog het genoegen dit guitige dier te aanschouwen, wat een bof. Ginto ontwaarde daarna in een ver gelegen boom een luiaard, wat ongelovelijk knap was, het was niet meer dan een schaduw. Aan de manier van bewegen was inderdaad te zien (nadat we waren omgedraaid met de boot en 3 keer moesten vragen waar ie dan was) dat het een luiaard was. Ginto is door Zoran officieel ‘The Bomb’ genoemd. Deze man is erg bijzonder. Hij kan zonder een woord te spreken, met zijn glimlach een prettig gevoel bovenbrengen. Hij straalt een innerlijke rust uit die Zor en ik nog nooit hebben gezien. Dat naast zijn enorme fysieke kracht, maakt Ginto ‘The Bomb’.

Aangekomen in het dorp mochten we allemaal nog even ontladen op de toilet, welke onder stond met stront, water en allerlei dode nachtvlinders, YEK! Ginto voorzag ons van water, want de gids had niet genoeg meegenomen, de sukkel. Dit ongemak had de vorige dag al geleid tot een tekort aan vochtinname van alle deelnemers aan deze tour, dat konden we niet nog een dag hebben. Na deze onderbreking werden we uitgezwaaid door de Huaorani en wij voeren over een nogal laag staande rivier naar de lodge.

Na 9 uur in de verdomde kano, kwamen we eindelijk aan in de lodge. Ik heb gezongen onder de douche, zo vies was ik zelden. We hebben steeds dezelfde kleding aan gehad en dat ga je op een gegeven moment wel ruiken . Zor heeft nog een potje gevoetbald en is daarna weer gaan douchen. De groep is zonder ons nog een laatste loopje gaan doen (spinnen en andere insecten in het donker enzo). Ik heb ze een fijn loopje gewenst en heb mij met een koude cola en een boekje in een hangmat genesteld. Zor idem dito, maar dan met koud bier.

Zoran en ik hadden het op dit punt een beetje gehad met het duitstalige gezelschap, zelfs de gids nam nauwelijks meer de moeite om engels meer te praten. Het toppunt werd bereikt toen wij vanochtend wakker werden door het geluid van de wegvarende kano. Men had ons niet gewekt voor het boottochtje voorafgaand aan het ontbijt. Vervolgens heb ik de ‘al-mijn-liefde’-truuk die ik van Suus ken, toegepast. Dat komt erop neer dat je al je liefde uitstraalt naar de mensen waaraan je je eigenlijk vreselijk stoort. Dit vergt wel veel energie, want eigenlijk had ik eerder een ruzie willen trappen. Wonder boven wonder werkte het!!! Als ‘beloning’ dook er zelfs een roze dolfijn (een rivierdolfijn, die zich nauwelijk laat zien) op.

Na het ontbijt besloot ik, ondanks de angst voor wat er zou komen, mee te gaan jagen. Ik vreesde dat de mensen die niet meegingen niet gezellig zouden zijn, te meer omdat je tot 18.00 uur je tent niet uitkan zonder onder de bijen te zitten. De gids had aangekondigd dat het wel zwaarder zou zijn dan ons eerste loopje, want Ginto zou hard lopen. Huaorani kunnen keihard lopen en rennen. Een stuk waar wij 2,5 dagen over doen, rennen zijn in 9 uur. Oh ja, en op kaplaarzen dus (en zij kunnen het ook op blote voeten, aargh)!

De jacht was een hoogtepunt van ons veblijf in de Amazone. Ginto liep steeds voorop met zijn enorme blaaspijp op de schouder. Wij ‘renden’ er zo stil mogelijk achteraan. Hij boog regelmatig een takje aan de linkerkant van de looprichting om, zodat hij de weg terug kon vinden (het omgebogen takje moet dan aan de rechterkant verschijnen). Vaak stonden we stil en deed Ginto apen na, waarop de apen dan reageerden vanuit de verte. Dan ging ie weer in een rap tempo lopen, kris kras door de jungle (nee, geen paden). Het was ongelofelijk om dit mee te maken. Iedereen was doorweekt van het zweet en goor van alles waar we langs liepen. Het gaf een enorme kick. Eénmaal heeft Ginto een aap vol geraakt met een pijl, maar deze aap is ontkomen … waarschijnlijk door de gifpijl eruit te trekken. De pijl moet namelijk vijf minuten inwerken voordat een aap uit de boom valt. Jager – Aap: 0-1.

Na vier uur kwamen we terug in het kamp en zijn we met kleding en al het water in gegaan. Je moet toch iets als je zo weinig mee hebt en je enige verfrissing de rivier is. Mijn al-mijn-liefde-truc werkte op dit punt zo goed, dat de bijen ons tijdens de lunch niet lastigvielen, de jongen die het stugst was kon daarentegen geen hap nemen zonder bijen .

Na de siesta zijn we naar het zoutmeer gevaren en gelopen. Onze gids blleek op dat punt te dom voor woorden. Wat een boottocht van een half uur zou zijn, bleek in werkelijkheid anderhalf uur. Bij het zoutmeer konden dieren zijn, maar op een handjevol papagaaien bleek er niets te vinden. De tapir waar we allemaal op hoopten liet zich niet zien. Op de terugweg een mooie zonsondergangsgloed en een grote rode opkomende maan in de tegenovergestelde richting. Prachtig!

Na de welgemeende felicitaties aan onze aller Zor, die de memorabele leeftijd van 30 jaar heeft bereikt, ging alles over tot de orde van de dag. Eerst konden we souveniers kopen van de Huaorani. Ik hoopte een vette slag te slaan, maar de keuze was klein en zeer beperkt.

Na het ‘shoppen’ zijn we het dorp gaan verkennen. Eerst een rondje aan ‘onze’ kant van de rivier. Het is dus echt net het tropenmuseum, maar dan wonen er echt mensen in die omstandigheden. De hut is één ruimte met 1 of 2 vuurplaatsen, hangmatten, potten en pannen en eigenlijk verder niet veel. Het is eigenlijk precies wat je je erbij voorstelt, maar niet voor mogelijk houd. Het is waar!

Aan de overkant van de rivier was de rest van het dorp. De school, één lokaal met kinderen van alle leeftijden er in. Niet iedereen had een schriftje, maar dat deerde niet. Onze gids heeft de hele klas op stelten gezet, wat bijdroeg aan zijn ontzettende haantjes gedrag. Daarna zijn we nog wat hutten gaan kijken. Dit allemaal onder toeziend oog van vier vrouwen uit het dorp, die ons op de voet volgden, want het is natuurlijk reuze spannend die gekke toeristen.
Deze mensen hebben ongeveer 50 jaar contact met de buitenwereld (voornamelijk vanwege de olie) en sinds 25 jaar komen er groepen als de onze langs. Je kan het je niet voorstellen, maar wij zijn hun vermaak (ze hebben geen tv). De mindere punten waren de dieren die in de hutten aan een koordje van 10 cm aangelijnd lagen/zaten. De eerste was een agapornis, de tweede een adelaar van 2 maanden oud. Die adelaar zat buiten de hut op een stok met een koordje, dat was een ‘waakhond’. Het laatste was het meest weerzinwekkende, een klein, bang, rillend slingeraapje aan een koordje in een donkere hut. Daar kon ik niet tegen. Na vijf minuten naar het arme dier, dat zeer triest keek en van angst begon te pissen, te hebben gekeken heb ik buiten een potje staan janken. De gids kon ons vertellen dat ze dit deden, zodat de kinderen konden leren apen na te doen voor de jacht. Na een tijdje zou hij los mogen en werd het een huisdier (of voedsel, vermoed ik). De adelaar zou na vier jaar vrij worden gelaten, want dan is hij zo groot en sterk dat hij gevaarlijk is. Wij vragen ons af wat een adelaar na 4 jaar moet doen, zonder aangeleerd jachtgevoel.

Na dit rondje dorp hebben we ons kamp opgebroken en gingen we met onze kano 2,5 uur varen naar een volgende plek om de tenten opnieuw op te zetten. Ik kreeg helaas een migraine aanval en heb die tocht niet meegekregen. Aangekomen zijn de tenten opgezet en zijn een aantal, waaronder Zor, gaan vissen. Op onze nieuwe stek is de ergenis de enorme hoeveelheid bijen. Gelukkig steken ze niet. ‘s Avonds zijn wij niet mee gegaan kaaimannen kijken, maar hebben we naar de volle maan gekeken bij het kampvuur. Met op de achtergrond muziek (Ecuador Herrie) uit het radiootje van de kok. Oh, en hij zong hard mee vanuit z´n tent.

Na een minder verkwikkende nacht op een stretcher – auw mijn rug – gingen we met Ginto (Huaorani van 50 jaar, fysiek fitter dan onze groep bij elkaar) de jungle ontdekken. Dat wil zeggen, we liepen door de jungle met, zoals de Huaorani dat ook doen, kaplaarzen aan (ja Suus, daar gaan we weer). De mijne waren een maat te groot, dus erg lekker loopt het niet. Onderweg kregen we uitleg over diverse bomen en planten en hun werking. De ene was medicinaal, de ander was goed om pijlen mee te maken (inderdaad, deze mensen jagen voor hun voedsel) en ga zo maar door. Over al deze zaken ga ik nog een uitgebreider verslag typen voor onze vriend Lennart uit Baños, op verzoek wil ik dat mensen best sturen, maar voor dit blog is dat echt te lang.

Het loopje duurde 4 uur en was waanzinnig interessant en ook vermakelijk, zo hebben we aan een liaan geslingerd en heeft Ginto voorgedaan hoe ze hier bomen beklimmen. Niemand deed het hem na, voor de lol had ie niet verteld dat de tweede persoon niet meer dezelfde boom kan beklimmen, want dan is alle grip (mos) er af. Onderweg vonden we de liaan waar het gif (“curare”) voor de pijlen van wordt gemaakt, dat nam Ginto voor het gemak mee, wat betekent dat ie 4 uur lang zonder morren met een enorme bos hout in zijn nek heeft gelopen.

Terug in het kamp werd er voorgedaan hoe de curare wordt gemaakt en konden we pijl schieten met een blaaspijp, een instrument van ongeveer een metertje of vier tot zes waar ze mee door de jungle rennen achter apen aan en dan nog richten. Wat nou biathlon? Tijdens het ‘droogschieten‘ werd het duidelijk wat een enorme opschepper de gids is, hij schoot steeds zelf en nog mis ook!!!!

Er is een gevoel van wederzijdse nieuwsgierigheid tussen de Huaorani en de toeristen. Wij kijken onze ogen uit naar hen en zij naar ons. Zij zijn er wat minder subtiel in, ze doen alles na of moeten om alles lachen. Zelfs als we eten staan ze er naar te kijken. De ouderen hebben enorme gaten in hun oorlellen en lopen slechts in een onderbroek rond. Het is een hele aparte wereld alhier.

Na een heerlijke nacht vertrokken we per gemotoriseerde kano naar Bameno (het Huaorani dorp). We namen slechts de noodzakelijkste kleding mee, bijna niets dus. Onderweg hebben we diverse dieren gezien, waaronder kleine kaaimannen, vleermuisjes, schildpadden en heel veel vogels en schitterende vlinders. Natuurlijk is de jungle erg groen (en bruin) en dat was een lust voor het oog. Minpunt was dat dit deel van de reis zeven uur in die kano zitten inhield. Zitten is op zich te doen, maar de bankjes zijn gewoon zwaar hard na een uur. En niet te vergeten, het is warm, heel warm en vochtig. Welcome to the jungle …

Toen we aankwamen werden we opgewacht door de Huaorani: vrouwen, kinderen en wat oudere mannen. De kinderen gingen meteen meehelpen alles te versjouwen en de tenten op te zetten. Een hoogtepunt was het feit dat er een toilet aanwezig was. Alhoewel je het liever in de natuur doet, want het is een hutje met daarin een pleepot, zonder bril. Doorspoelen doe je met een bak waarmee je uit een vat water moet scheppen. Op de een of andere manier vind ik de toilet minder fris dan de vrije natuur. Maar ja ik durfde niet alles zo in de natuur te dumpen, want we verblijven in een dorp en we worden overal bekeken.

Afijn na ht tenten opzetten was het hoog tijd voor een frisse duik. Met een zwik Huaorani zijn we de rivier opgevaren naar een strandje. Daar vonden ze een nest met uitkomende schildpadjes. Zo schattig!!!! De schildpadjes waren prematuur, dus we gingen ze even wassen en daarna werden ze meegenomen naar het dorp om wat groter te worden, anders zouden de piranha’s ze direct opeten. Dat moet je niet hebben, want als ze groter zijn, dan kunnen de indianen ze opeten en dat levert meer op . Met een ondergaande zon is Zor met een groep sterkere zwemmers met de stoming meegezwommen naar het dorp. Ik heb de boot genomen, ik ben geen held zonder mijn flippers.

Terug gekomen gegeten en zelfs een stukje tapir geproefd. Best lekker.
Een jammer punt bleek dat alle mensen die duitstalig zijn, maar waarvan er vier prima Engels kunnen, alleen maar duits praten tijdens de maaltijd. Ik kan er nog wel wat van begrijpen, maar Zor bijna niet. Na het eten rondjes met de kinderen gerend.

Gisteren hebben we geprobeerd een cultureel uitstapje te maken naar Cochasqui, alwaar pre-Inca pyramides staan. Na een bustocht van 2 uur en iets meer en een bustochtje terug naar de plek waar we eruit hadden gemoeten, bleek dat we op het heetst van de dag nog even een tochtje van 3 uur bergopwaarts moesten maken, te voet. Na een mislukte poging om een lift te regelen (er kwam namelijk niemand langs) de bus weer naar Quito genomen. Daar hebben we heerlijk de toerist uitgehangen.

Vandaag dus de eerste dag van ons Amazone avontuur. Om 7.45 uur troffen we de groep (Isabelle en Stefan -ch-, Jürg und Thomas -de-, Marianne en Ivo -ch-) op het vliegveld. Isabelle kon niet geloven dat we dezelfde tour gingen maken, ze kneep me van enthousiasme helemaal fijn. Zij is net zo’n oma die je veel te hard in je wang knijpt. Met het vliegtuig naar Coca gevlogen. Aldaar opgewacht door de gids, Carlos.

Met de bus zijn we vertrokken naar de plek waar een boot ons verder zou vervoeren. De weg is ongelofelijk slecht, dus de bus hopste op en neer. Ik werd dus hardstikke wagenziek . Vervolgens konden we onderweg niet meer verder, want een dorpje had een gat overdwars in de weg gegraven om de onmin jegens de uitbuitende oliemaatschappij te uiten: een staking. Uit dit gebied wordt olie gedolven, maar de plaatselijke bevolking profiteert daar nauwelijks van mee. Okee, ze hebben een baan, maar meestal is dat het zware, kutwerk en worden ze daar ondermaats voor betaald. Staking dan maar. Maar ook wij konden dus niet verder. Gelukkig was er aan de andere kant van het gat in de weg een brakke truck waar we achterop konden (staan). De stakers waren gelukkig over te halen ons door te laten. Gevuld met hoofdtooi en speer zagen ze er niet al te vriendelijk uit. Onderweg liftten er nog diverse mannen mee. Gelukkig zat de jongen die zijn neus bleef snuiten in zijn handen en het overal afsmeerde dicht bij ons, hé lekker.
Het is moeilijk voor te stellen onder welke omstandigheden de mensen hier leven, zonder stromend water, zonder electriciteit, houten huisjes (meer een soort hokken zonder ramen) in de smerigheid. Geen wonder dat niet iedereen blij naar ons zwaaide, wij zijn de te rijke toeristen die aapjes komen kijken.

Dus: 5 uur na aanvang van de busrit konden we eindelijk naar boot toe. De boot ligt, zoals de rest van de tour, in het gebied van de Huaorani indianen. Die werden betaald voor de doorgang ($20 p.p.) en daarna konden we in de gemotoriseerde kano stappen. Stel je voor dat je in een metalen kano van 8 meter zit met een buitenboordmoter van 75 PK erachter, twee aan twee op houten bankjes met een kussentje erop. Stel je voor dat je daar dan drie uur in moet zitten en opletten op ovehangende takken, je hebt er zo eentje in je gezicht (ik dus).

Aangekomen bij de lodge van de touroperator kregen we te eten en te drinken en konden we douchen. Als je een tour boekt van vier dagen, dan blijf je in die lodge, die redelijk goed te doen is, lekker in een hangmatten liggen, tarantula boven je hoofd. Chillen dus.

Wij niet. Wij namen de 7 daagse tour .

Vandaag hebben we (noodgedwongen) maar weer een rustdag ingelast. Als eerste zijn we langs Kem Pery gegaan om de komende jungletour te betalen. Natuurlijk moesten we drie banken af voordat we het gewenste bedrag konden pinnen. Bij Kem Pery werd ons vermoeden bevestigd. Onze vriendin Isabelle (van de Galapagos boot) had ons gemaild dat ze zaterdag naar de jungle zou afreizen, en ja hoor bij toeval heeft zij ook daar geboekt voor zeven dagen in dezelfde groep (zeven man). Wij kunnen onze lol niet op, want er zijn zoveel touroperators, het is werkelijk heel toevallig dat we nu weer met haar samen zullen reizen. Zij weet nog van niets wij hebben later geboekt dan zij, hehehe. We gaan zaterdag met het vliegtuig naar Coca, de bus van Quito naar Coca duurt namelijk 10 uur en is een ware hel zo slecht is de weg, om daarna alsnog met een bus en daarna een gemotoriseerde kano het regenwoud in te worden vervoerd. Voor de ontvangst op het vliegveld en later in Coca hebben we nu eindelijk ook naamstickers met de touroperator erop vermeld gekregen, HOERA!

Wat nog misschien het allerleukste is, is dat Zoran zijn 30ste verjaardag zal vieren in een echt afgelegen Amazone indianendorp, veel gekker kan je het toch niet bedenken.

We hebben verder vandaag niet zoveel gedaan: Laatste inkopen voor het regenwoud-avontuur, Engelse boeken gekocht en gelunched bij de supercommerciele Magic Bean. En het blog bijwerken .